Na ogół nie chciała tak osobiście sie tutaj wypisywać, ale niestety nie radzę sobie z emocjami i potrzebuje to wyrzucić z siebie... Z góry przepraszam za swoje samolubne zachowanie...
Wczoraj wieczorem, dostałam telefon. Telefon z najgorszą wiadomością jaką można dostać - o śmierci bliskiej osoby. Teresa była moją przyjaciółką, która zawsze była pełna radosci życia, energii, miłości do ludzi. Zawsze była wobec mnie troche jak matka troche jak siostra, ale właśnie przezde wszystkim była moja bratnią duszą - wspałaniałą przyjaciółką, która zawsze, nawet w chwili gdy sama była ciężko chora i walczyła z nowotworem, żartowała by mnie rozśmieszyć, bym sie nie martwiła. Gdy ją spotkałam jakiś czas temu, ucieszyłam się, że studiuje na SGH, ma nowych znajomych ale też, że nie zapomniała o mnie.
Śiszyła się wtedy. Miałyśmy sie umówić na spotkanie... Żeby jak kiedyś cały dzień chodzić po Warszawie, śmiać się, gadać, wspierać w różnych sprawach, dzielić sie doświadczeniem i radą w wielu dziedzinach życia. A teraz jej po prostu nie ma...

Dodam, że wczoraj miała być integracja roku. Integrowałam się tak, że co chwila chciało mi sie płakać i niestety pare razy nie wytrzymałam. Wciąż pamiętam jej uśmiecha, jej głos, jej słodki gniew gdy za bardzo marudziłam. Nigdy nie zdażyłam jej powiedzieć, jak bardzo czasem potrzebowałam by tupnęła na mnie nogą. Jak bardzo mi pomagała spojrzeć na nowo na pewne sprawy...
Wczoraj też przekonałąm się, że mam przyjaciół, ludzi na których mogę polegać i z nowych znajomości i starych. Dziekuję za wyrozumiałość i cierpliwość.. Mało kto ją tak długo ma dla mnie.
Za to musze teraz się skupić na słowach: "gdziekolwiek jest teraz, jest jej teraz lepiej". Każdy wierzy w co innego, ale to w co wierzyła Teresa, daje mi nadzieję na to, że rzeczywiście jest dla niej już lepiej...


Wybaczcie mi, że to z siebie tutaj wyrzucam.. Po prostu musiałam, bo od wczoraj co chwila płaczę... A teraz... troche mi lżej...